#MSLdeelt – juni

30 juni 2020 -

In de rubriek #MSLdeelt delen wij aan het eind van iedere maand wat ons in de afgelopen maand heeft geïnspireerd, geëmotioneerd of geënthousiasmeerd op persoonlijk of zakelijk vlak. Dit kan een video zijn, maar ook een foto, campagne, PR-stunt, boek, quote of radiofragment. Deze maand in #MSLdeelt goed nieuws over vrouwelijk toptalent, inclusiviteit en hybride werken.  

Iris deelt vrouwelijk toptalent

Eenieder die nog durft te beweren dat vrouwelijk toptalent niet te vinden is raad ik aan de kranten van afgelopen maand er eens op na te slaan. Zo wordt Marjan Rintel de nieuwe topvrouw van spoorwegbedrijf NS, gooit Taiwans jongste minister Audrey Tang hoge ogen met haar strijd tegen nepnieuws en maakten zowel staatsecretaris Mona Keijzer (CDA) als minister Sigrid Kaag (D66) hun kandidaatstelling als lijsttrekker bekend. Het was vooral het PR-team van Sigrid Kaag dat deze maand indruk op mij maakte. Een goed uitgedachte PR-strategie kwam tot uiting in diverse interviews. Alleen al op de zondagavond was de minister te zien bij EenVandaag, Jinek én Op1. Haar kandidaatstelling riep al snel de vraag op of Kaag ook een mogelijkheid ziet om Nederlands eerste vrouwelijke premier te worden. En juist dat maakt de timing van Mona Keijzer, slechts twee dagen later, enigszins ongelukkig. Want hoewel de inhoudelijke standpunten van de twee vrouwen flink van elkaar verschillen, wordt hun kandidaatstelling in de eerste plaats teruggebracht op hun vrouw zijn. Nu maar hopen dat Nederland hen een eerlijke kans geeft.

Evelien deelt verbazing
Goed bedoeld? In tijden van de discussie omtrent discriminatie & diversiteit viel ik bijna van mijn stoel toen ik het artikel las over de nieuwe NS baas. Want dat is Marjan Rintel. Een vrouw. En dat is geweldig! Er zijn in Nederland een veelvoud aan initiatieven om de Nederlandse hooggekwalificeerde vrouwen onder de aandacht te brengen voor topposities. En als er dan weer een toppositie wordt vervuld, omdat zij de beste kandidaat is, dan is dat goed. Maar waarom viel ik van mijn stoel? Vanwege de opmerkelijke reactie van Freek Bos, de directeur van reizigersvereniging Rover. Rover, die impliceert dé stem van de reiziger in het openbaar vervoer te zijn, vertegenwoordigt dus alle reizigers in het openbaar vervoer. Mij dus ook. Ik hoop van harte dat zijn quote goed bedoeld is en dat hij het ‘bijzonder’ vindt dat er nu een eerste vrouwelijke bestuurder het OV is. Want een vrouw aan het roer bij de NS is geweldig.

Sheena deelt Japan
Ik ben zo blij als een kind in een snoepwinkel, want sinds een paar weken is mijn favoriete serie weer op TV. In de documentaireserie Tokidoki neemt Paulien Cornelisse ons mee in de Japanse cultuur. Elke aflevering staat een woord centraal. In de aflevering die ik vandaag heb gekeken stond het woord ‘Genki’ centraal en ging het vooral over fysieke en mentale gezondheid. Een onderdeel van deze aflevering geeft de Japanse werkcultuur weer. Al weten waarschijnlijk veel mensen hoe het er daar aan toe gaat, ik was toch weer gechoqueerd. Waar we ons in Nederland druk bezig houden met work/life balance, werkgeluk en mindfulness is het in de drukbevolkte steden van Japan voornamelijk gebruikelijk om zo lang mogelijk door te werken. Elke dag. Voor je baas naar huis gaan is sowieso een doodzonde en maanden met 350 gewerkte uren kunnen alsnog een reden zijn voor een bedrijf om je te ontslaan. 350 uur! Dat betekent elke dag 11 uur werken, geen weekend, geen vakantiedagen. Veel Japanners plegen daarom zelfmoord. Japan is een mooi land, met vele mooie gebruiken, een prachtige taal en tradities. Toch ben ik blij dat ik in Nederland woon, waar je in vrijheid jezelf kunt zijn en veel zaken goed geregeld zijn.

Source: VPRO

Pauline deelt hybride werken
De kantoren lopen langzaam aan weer vol en de drukte op de wegen neemt toe. Afgelopen maand ben ik weer een aantal keer op kantoor geweest. Om een messagetraining en mediatraining te geven, want alleen een goede reden is de ticket tot toegang. Sowieso is een dergelijke training een heel mooi moment met een klant. Een verhaal scherp stellen is 1 maar het goed over kunnen brengen, ongeacht het type journalist dat je voor je hebt, is een kunst. Oefenen is hier de sleutel tot een mooie publicatie die de reputatie van een organisatie of bestuurder verder verstevigt. Eerlijk is eerlijk, het voelde als een uitje om weer op kantoor te zijn. Evenals het spontane praatje tijdens een kopje koffie met die ene collega die ik anders nooit spreek.

Toch weegt het niet op tegen alle voordelen van een hybride vorm van werken, thuis én op kantoor. Business voordelen zijn helder, het wordt er wel een stukje efficiënter op. De coronacrisis was nodig om dit te ervaren. De prijs die we voor deze crisis moeten betalen is veel te hoog, dus laat helder zijn dat dit geen pre corona verhaal is. Wel een verhaal over de situatie post corona. Mijn oog viel deze maand op een artikel van Volkskrant: Miljoenen dieren eindigen onder autobanden. Ons woon-werk verkeer moeten dieren met de dood bekopen. We kijken letterlijk weg en halen onze schouders op voor al die dode dieren langs de weg. Ik zelf ook, want ja je kunt je maar beter op de dingen richten waar je wel invloed op hebt toch? Door voorstander te zijn van een hybride vorm van werken heb je toch een beetje invloed. Minder kilometers op de weg, betekent minder dode beestjes.

Alex deelt hoop
Waarom doen we zo krampachtig over slavernij? Deze kop boven een artikel in NRC over de families van Maartje Duin en Peggy Bouva is mij uit het hart gegrepen. De families Duin en Bouva zijn via een Surinaamse plantage in de 19e eeuw met elkaar verbonden. Gemeentelijk consultant Duin en podcastmaker Bouva, beiden afkomstig uit Rotterdam, proberen tot een gezamenlijk verhaal over de slavernij te komen. Daarbij leggen ze een link met het hedendaagse debat over racisme en gaan ze pijnlijke gesprekken met familieleden niet uit de weg. Een meer respectvolle dialoog kwam ik zelden tegen. Thema’s en issues in de samenleving met veel en diepe emoties vragen doorzettingsvermogen om echt naar elkaar te luisteren, zonder te oordelen. De achtdelige VPRO-serie ‘Plantage van onze voorouders’ laat zien dat dit kan. En geeft hoop.

Source: VPRO

Joyce deelt mediawijsheid
Lekker spieken in het leven van de Oranjes doe ik maar wat graag. Recent kon ik mijn hart al ophalen tijdens Koningsdag en de verjaardag van Koningin Máxima. Nu is daar ook het openbare Instagram account van Eloise van Oranje bijgekomen. Het account bestond al een tijdje, maar nam een vlucht toen ze haar eerste interview gaf aan het Jeugdjournaal.

Een zelfbewuste, nuchtere, toegankelijke en mediawijze Eloise zegt in het interview dat haters “op hun woorden moeten letten”. Wat zou het mooi zijn als Eloise het account openbaar kan houden, want reken maar dat ze vreemde en nare berichten ontvangt. Het advies van Eloise over hoe daarmee om te gaan zou mooi lesmateriaal zijn voor de jaarlijkse Week van de Mediawijsheid. Ik blijf haar in elk geval graag volgen!

Laura deelt framing
Het is algemeen bekend dat journalisten een kei zijn in framen, dat is hun vak. Zo wordt mijn aandacht getrokken naar artikelen waarvan ik denk: ‘huh’. Als ik zo’n artikel vervolgens lees wordt de titel genuanceerd en snap ik niet meer waarom ik op het artikel heb geklikt. Dit gebeurde mij met een artikel met de kop: KitKat, onderdeel van Nestlé, stopt met Fairtrade. Om de kop kracht bij te zetten was de onderkop: Volgens de fairtrade-organisatie duizenden boeren gedupeerd door de beslissing. Mijn eerste reactie was ‘huh…waarom zou je stoppen met Fairtade?!’ Na het openen van het artikel las ik dat KitKat overstapt naar Rainforest Alliance. Kortom, het ene goede doel wordt ingeruild voor het andere en de betekenis van de kop bovenaan het artikel is ineens een hele andere.